← Postępowanie sądowe XIX i XX wieku

L3

in dubio pro reo

rozstrzyganie wątpliwości na korzyść oskarżonego

ang. principle in dubio pro reo (benefit of the doubt)

in dubio pro reo (łaciński)

Reguła, wedle której nie dających się usunąć wątpliwości co do faktów rozstrzyga się na korzyść oskarżonego; procesowa konsekwencja domniemania niewinności.

— Grundsatz in dubio pro reo — reguła dowodowa proc. karnego XIX/XX w. wiązana ze swobodną oceną dowodów. Wyraźny ustawowy nakaz rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego wprowadził dopiero KPK 1969 (art. 3 § 3); w KPK 1928 zasada nie była ujęta jako generalna klauzula, lecz wywodzono ją doktrynalnie oraz z regulacji szczególnych.

Źródło: austr. StPO z 23.05.1873; niem. StPO z 1.02.1877; KPK z 19.04.1969 (art. 3 § 3); w KPK — rozp. Prezydenta RP z 19.03.1928 zasada bez wyraźnej klauzuli ustawowej

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: zasady postępowania

Otwórz w eksploratorze grafowym →