konfrontacja

ang. confrontation of evidence sources

Czynność dowodowa polegająca na jednoczesnym przesłuchaniu dwóch lub więcej osób w celu wyjaśnienia sprzeczności w ich relacjach.

Źródło: austr. StPO 1873; niem. StPO 1877; KPK z 1928 r.; KPK z 1969 r.