← Postępowanie sądowe XIX i XX wieku

L2

nakaz karny

ang. penal order

Strafbefehl (niemiecki)

Orzeczenie skazujące wydawane w uproszczonym trybie karnym bez rozprawy, w drobnych sprawach, wymierzające karę na podstawie akt; traci moc w razie wniesienia przez oskarżonego sprzeciwu, po czym sprawa podlega rozpoznaniu na rozprawie.

— Instytucja uproszczonego postępowania karnego: niem. StPO 1877 (Strafbefehl), austr. StPO 1873. W II RP postępowanie nakazowe wynikało z art. 31 przepisów wprowadzających KPK 1928, a nie z samego kodeksu. Pierwotny KPK 1969 tego trybu nie przewidywał — wprowadzono go ustawą z 17 VI 1988 r. (art. 454a–454i KPK 1969). Należy odróżniać historyczny nakaz karny (Strafbefehl) od późniejszego polskiego wyroku nakazowego.

Źródło: Niem. StPO z 1877; austr. StPO z 1873; rozp. Prez. RP z 19 III 1928 r. — Przepisy wprowadzające KPK, Dz.U. nr 33 poz. 314, art. 31; ustawa z 17 VI 1988 r., Dz.U. nr 20 poz. 135 (art. 454a–454i KPK 1969).

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: orzeczenia

Otwórz w eksploratorze grafowym →