postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia

sprawy o zasiedzenie · stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie · sprawy o stwierdzenie zasiedzenia

ang. proceedings for declaration of acquisitive prescription

Verfahren zur Feststellung der Ersitzung (niemiecki)

Tryb nieprocesowy, w którym sąd stwierdza nabycie własności (lub innego prawa, np. służebności) wskutek upływu ustawowego okresu posiadania samoistnego — zasiedzenia. Sąd ustala osobę posiadacza, datę nabycia oraz przedmiot prawa, a jego orzeczenie ma charakter deklaratoryjny i stanowi podstawę ujawnienia nabywcy w księdze wieczystej. Postępowanie wszczyna wniosek zainteresowanego.

— Materialnoprawne podstawy zasiedzenia (Ersitzung) tkwiły w prawie zaborczym (austr. ABGB; niem. BGB; ros. prawo cywilne), a stwierdzenie następowało w trybie niespornym — austr. ustawa o postępowaniu niespornym z 1854 r.; niem. ustawa o postępowaniu niespornym z 1898 r. (FGG). W II RP brak jednolitej regulacji niespornej (KPC z 1930 r. nie zawierał części o postępowaniu niespornym). W PRL — KPC z 1964 r. (ks. II) wraz z kodeksem cywilnym.

Źródło: austr. ustawa o postępowaniu niespornym z 1854 r.; niem. ustawa o postępowaniu niespornym z 1898 r. (FGG); KPC z 1964 r. (ks. II)

Pojęcia nadrzędne

postępowanie nieprocesowe

Pojęcia powiązane

Kolekcja: postępowanie cywilne

Otwórz w eksploratorze grafowym →