prawda sądowa

prawda w postępowaniu sądowym · ustalenia faktyczne podstawą orzeczenia · prawda procesowa

ang. judicial truth

Ustalenia faktyczne przyjęte przez sąd za podstawę orzeczenia, dokonane w granicach i przy użyciu środków dopuszczonych przez prawo procesowe. Pojęcie obejmuje rezultat poznawczy postępowania niezależnie od tego, czy procedura zmierza do możliwie wiernego odtworzenia rzeczywistego stanu rzeczy, czy zadowala się ustaleniami wynikającymi z aktywności stron. Wskazuje, że podstawą wyroku są fakty stwierdzone w sposób procesowo dopuszczalny.

— Ujęcie uniwersalne (kategoria procesowa XIX–XX w.), wspólny mianownik dla przeciwstawnych modeli ustalania faktów. Sposób dochodzenia do prawdy sądowej zależał od systemu: model prawdy materialnej (śledczy, typowy dla procesu karnego) dążył do ustaleń zgodnych z rzeczywistością, model prawdy formalnej (kontradyktoryjny, dawny proces cywilny) opierał ustalenia na twierdzeniach i dowodach stron. Konkretny system i okres podawane w hasłach o zasadach prawdy materialnej i formalnej.

Źródło: Procedury państw zaborczych (austriacka, niemiecka i rosyjska procedura cywilna oraz karna XIX w.); KPC z 1930 r. i KPK z 1928 r. oraz odpowiedniki powojenne (KPC z 1964 r., KPK z 1969 r.).

Pojęcia nadrzędne

zasady postępowania sądowego

Pojęcia powiązane

Kolekcja: zasady postępowania

Otwórz w eksploratorze grafowym →