sentencja (rozstrzygnięcie)

sentencja wyroku · rozstrzygnięcie · tenor orzeczenia

ang. operative part of a judgment

Urteilstenor (niemiecki)

Właściwa, rozstrzygająca część orzeczenia, w której sąd wyraża swą wolę co do przedmiotu sprawy (np. zasądza, oddala, skazuje, uniewinnia); jej treścią objęta jest prawomocność i wykonalność, w odróżnieniu od uzasadnienia.

— Strukturalny element każdego orzeczenia (wyroku, postanowienia, nakazu) we wszystkich systemach okresu; przeciwstawiana uzasadnieniu. Forma i wymogi sentencji określane przez poszczególne kodyfikacje (KPC 1930/1964, KPK 1928/1969, ustawy zaborcze). Podpięta pod wyrok jako orzeczenie modelowe.

Źródło: Rozp. Prez. RP z 29 XI 1930 - KPC; Rozp. Prez. RP z 19 III 1928 - KPK; KPC z 17 XI 1964; KPK z 19 IV 1969

Pojęcia nadrzędne

część orzeczenia

Pojęcia powiązane

prawomocność
uzasadnienie orzeczenia
wykonalność orzeczenia

Kolekcja: orzeczenia

Otwórz w eksploratorze grafowym →