zakaz zmuszania do samooskarżenia

nemo tenetur se ipsum accusare · prawo oskarżonego do milczenia · zakaz samooskarżenia

ang. privilege against self-incrimination

nemo tenetur se ipsum accusare (łaciński)

Zasada, wedle której nikt nie może być zmuszany do dostarczania dowodów przeciwko sobie; obejmuje prawo oskarżonego (podejrzanego) do milczenia, odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania, bez ujemnych skutków procesowych z samego skorzystania z tego uprawnienia.

— Głównie proces karny. Zakres ochrony historycznie zmienny: w procedurach zaborczych i międzywojennych oskarżony nie był zobowiązany do zeznawania pod przysięgą ani do przyznania się; pełne prawo do milczenia umacniało się w XX w. Zabory: niem. StPO 1877, austr. StPO 1873, ros. ustawa post. karnego 1864; II RP: KPK 1928; PRL: KPK 1969.

Źródło: Niem. StPO z 1.02.1877; austr. StPO z 23.05.1873; ros. ustawa postępowania karnego z 1864 r.; KPK z 19.03.1928; KPK z 19.04.1969

Pojęcia nadrzędne

zasady postępowania sądowego

Pojęcia powiązane

Kolekcja: zasady postępowania

Otwórz w eksploratorze grafowym →