← Postępowanie sądowe XIX i XX wieku

L2

zasada instancyjności

instancyjność postępowania · tok instancji · zasada kontroli instancyjnej

ang. principle of instance review

Instanzenzug (niemiecki)

Zasada nakazująca takie ukształtowanie postępowania, by orzeczenie sądu mogło zostać poddane kontroli sądu wyższego rzędu w toku instancji. Wyraża istnienie hierarchii sądów oraz prawa do uruchomienia kontroli rozstrzygnięcia przez wniesienie środka odwoławczego, niezależnie od liczby przewidzianych instancji. Stanowi gwarancję prawidłowości i jednolitości orzekania.

— Ujęcie uniwersalne (zasada ustrojowo-procesowa XIX–XX w.), niezależne od konkretnego systemu. Liczba i układ instancji różniły się: w procedurach zaborczych i w II RP przeważał model trójinstancyjny (instancja merytoryczna, apelacyjna i kasacyjna), po 1950 r. wprowadzono w PRL model dwuinstancyjny z nadzorem judykacyjnym. Niem. Instanzenzug. Konkretny system i okres podawane w hasłach szczegółowych dotyczących środków zaskarżenia.

Źródło: Procedury państw zaborczych (austriacka procedura cywilna z 1895 r. i karna z 1873 r., niemiecka procedura cywilna i karna z 1877 r., rosyjskie ustawy postępowania z 1864 r.); KPC z 1930 r. i KPK z 1928 r.; ustawa z 1950 r. wprowadzająca dwuinstancyjność oraz KPC z 1964 r. i KPK z 1969 r.

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: zasady postępowania

Otwórz w eksploratorze grafowym →