← Prawo cywilne XIX i XX wieku

dobra osobiste związane z czcią i reputacją

dobra osobiste honorowe

ang. personality rights relating to honour and reputation

— Klasyczna kategoria dóbr osobistych dotyczących oceny etycznej osoby — przez nią samą (godność wewnętrzna, cześć) i przez społeczeństwo (godność zewnętrzna, dobre imię, reputacja). Klasyczne rzymskie infamia — utrata czci publicznej (cenzorska, pretorska, automatyczna ex iure); fama jako dobre imię. Poświadczona literacko sentencja Publiliusza Syrusa (Sententiae): bona opinio hominum tutior pecunia est — dobre mniemanie ludzi pewniejsze niż pieniądze (pochodzenie literackie, nie jurydyczne). Klasyczne doktrynalne odróżnienie: cześć (godność wewnętrzna, przyrodzona człowiekowi) — naruszana znieważeniem; dobre imię (godność zewnętrzna, ocena społeczna) — naruszane zniesławieniem. KC art. 23 (cześć i dobre imię, niewymienione expressis verbis lecz uznane); KK art. 212 (zniesławienie), art. 216 (znieważenie). Klasyczne instrumenty cywilne: art. 24 KC, art. 448 KC, art. 47 Konstytucji.

Źródło: Infamia, fama (rzymskie); Publilius Syrus, Sententiae (bona opinio hominum tutior pecunia est); KC art. 23-24, 448; KK art. 212, 216.

Kolekcja: prawo osobowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →