podnajem

sublocatio · Untermiete

ang. sublease (without fruits)

sublocatio / Untermiete / sous-location (łaciński; niemiecki; francuski)

Stosunek prawny, w którym najemca oddaje rzecz innej osobie do dalszego najmu; wymaga zgody wynajmującego, chyba że umowa stanowi inaczej. Najemca pozostaje odpowiedzialny wobec wynajmującego.

— Klasyczne sublocatio. Code Napoléon/Code civil 1804 obowiązujący obok KCKP — sous-location. ABGB § 1098 — Untermiete. BGB §§ 540-549 — Untermiete (wymaga zgody wynajmującego). KZ 1933 art. 398. KC 1964 art. 668 — najemca może oddać rzecz w podnajem za zgodą wynajmującego, chyba że inaczej zastrzeżono w umowie; podnajemca odpowiada wobec najemcy, najemca wobec wynajmującego.

Źródło: Code Napoléon/Code civil 1804 obowiązujący obok KCKP; ABGB § 1098; BGB §§ 540-549; KZ 1933 art. 398; KC 1964 art. 668

Pojęcia nadrzędne

najem

Pojęcia powiązane

Kolekcja: część szczególna prawa zobowiązań

Odpowiedniki zewnętrzne: Q23858621

Otwórz w eksploratorze grafowym →