← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4translatio iuris cooperativi · Übertragung des Genossenschaftsrechts
ang. transfer of a cooperative right to a dwelling
— Zbycie prawa do lokalu w ramach reżimu spółdzielczego — instytucja specyficzna polskiego prawa, łącząca elementy prawa rzeczowego i członkostwa w spółdzielni mieszkaniowej. Historycznie konstrukcja socjalistyczna: ustawa o spółdzielniach i ich związkach z 17 II 1961 r. wprowadziła trzy rodzaje praw spółdzielczych do lokali: (1) WŁASNOŚCIOWE PRAWO DO LOKALU MIESZKALNEGO — najbardziej zbliżone do własności, dziedziczne i zbywalne, klasyczna polska konstrukcja socjalistyczna; (2) LOKATORSKIE PRAWO DO LOKALU MIESZKALNEGO — niedziedziczne i nieprzysługujące zbycia w formie obrotu (klasyczna polska konstrukcja użytkowania ograniczonego); (3) WŁASNOŚCIOWE PRAWO DO LOKALU UŻYTKOWEGO — analogiczne do mieszkalnego, dziedziczne i zbywalne. Klasyczna polska konstrukcja socjalistyczna oparta na zasadach kolektywnej własności środków produkcji, podtrzymywana w PRL jako forma "prywatyzacji" mieszkań w ramach systemu socjalistycznego. Klasyczne rzymskie korzenie konstrukcji niezbyt wyraźne; klasyczna polska konstrukcja oryginalna, oparta na specyfice ustroju spółdzielczego.
Źródło: Ustawa o spółdz. mieszk. z 17 II 1961 r.; Prawo spółdzielcze z 16 IX 1982 r.; KC 1964 art. 244-251; UKWH art. 65
Kolekcja: prawo rzeczowe