fałsz intelektualny dokumentu
ang. attesting to an untruth
— Pojęcie i miejsce w systemie. Hasło stanowi historyczną literową wariację (literówka) głównego pojęcia — "poświadczenie nieprawdy" — zachowaną w słowniku DBN BN. Funkcjonalnie tożsame z poświadczeniem nieprawdy (por. KK 1997 art. 271). Pozostawione w niniejszym słowniku jako element historycznej dokumentacji terminologii bibliograficznej; w obrocie prawnym i naukowym — należy stosować formę "poświadczenie nieprawdy". Pełna treść — zob. hasło "poświadczenie nieprawdy". Powiązane terminy. Zob. poświadczenie nieprawdy (forma poprawna), fałszerstwo intelektualne dokumentu, KK 1997 art. 271. Klasyczna literówka odziedziczona z bibliografii bibliotecznej — w prawidłowej formie termin brzmi „poświadczenie nieprawdy". Jest to typ fałszerstwa intelektualnego dokumentu, polegający na umieszczeniu w dokumencie nieprawdy przez osobę uprawnioną do wystawienia dokumentu. Konstrukcja chroni autentyczność i wiarygodność dokumentów urzędowych i prywatnych. Kodeks karny z 1932 r. (art. 192) penalizował poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne. Kodeks karny z 1969 r. (art. 266) kontynuował tradycję, a kodeks karny z 1997 r. (art. 271) zamknął rozwój regulacji XX-wiecznej, wprowadzając trzy odmiany: (1) poświadczenie nieprawdy przez funkcjonariusza publicznego co do okoliczności mającej znaczenie prawne (art. 271 § 1); (2) poświadczenie nieprawdy przez inną osobę uprawnioną do wystawienia dokumentu (§ 2); (3) typ kwalifikowany — działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej (§ 3). Pełna treść hasła zob. „poświadczenie nieprawdy". Pozostawione w niniejszym słowniku jako element historycznej dokumentacji terminologii bibliograficznej. Powiązane terminy: „poświadczenie nieprawdy", „fałszerstwo intelektualne dokumentu", „fałszerstwo materialne dokumentu", „przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów".
Kolekcja: Część szczególna Kodeksu karnego