Utrwalony sposób rozstrzygania określonej kategorii spraw, kształtujący się w orzecznictwie sądu lub grupy sądów. Nieformalny, lecz silny czynnik unifikacji praktyki — szczególnie w systemie kontynentalnym, gdzie precedens nie wiąże formalnie.
Źródło: pojęcie doktrynalne; ustawa z 29 IV 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. nr 22 poz. 98); uchwały SN; zbiory: OSN, OSP, OSNC, OSNKW