apelacja

apelacja pełna · skarga apelacyjna

ang. appeal (full appellate review)

Berufung (niemiecki)

Zwyczajny, dewolutywny i suspensywny środek odwoławczy od nieprawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji, przenoszący sprawę do sądu wyższego, który rozpoznaje ją ponownie co do faktów i prawa (apelacja pełna) albo w granicach zarzutów (apelacja niepełna, ograniczona).

— Historycznie zmienna nazwa zwyczajnego środka odwoławczego: apelacja w procesie cywilnym i karnym II RP (KPC 1930, KPK 1928) oraz po przywróceniu apelacji nowelami z 1996 r. (proces karny od 1 I 1996 r., cywilny od 1 VII 1996 r.); w zaborach niem. Berufung (ZPO 1877, StPO 1877) i austr. Berufung (ZPO 1895, StPO 1873), w procesie rosyjskim apellacyja (Ustawy sądowe 1864). W PRL miejsce apelacji zajęła rewizja.

Źródło: Ros. Ustawy sądowe z 1864; austr. ZPO z 1895; austr. StPO z 1873; niem. ZPO z 1877; niem. StPO z 1877; Rozp. Prez. RP z 29 XI 1930 - KPC; Rozp. Prez. RP z 19 III 1928 - KPK

Pojęcia nadrzędne

środek odwoławczy

Pojęcia powiązane

Kolekcja: środki zaskarżenia

Powiązania w innych słownikach

≈ apelacja (ustrój)

Otwórz w eksploratorze grafowym →