kasacja

skarga kasacyjna

ang. cassation

Kassation (niemiecki)

Środek zaskarżenia rozpoznawany przez sąd najwyższy, oparty wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa (materialnego lub procesowego), bez ponownego badania faktów; w razie zasadności prowadzi do uchylenia (skasowania) orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

— Model kasacyjny pochodzenia francuskiego (cassation), recypowany przez ros. Ustawy sądowe 1864 (kassacyja) oraz austr. Kassationsbeschwerde w procesie karnym (StPO 1873); w II RP kasacja jako środek przeciw wyrokom sądów apelacyjnych (KPK 1928, KPC 1930). W PRL zniesiona na rzecz rewizji i rewizji nadzwyczajnej; przywrócona reformami z lat 1995–1996 (proces karny od 1 I 1996 r., cywilny od 1 VII 1996 r.). Klasyfikacja zmienna w czasie: w II RP (KPK 1928, KPC 1930) kasacja była środkiem w zwykłym toku instancji przeciw nieprawomocnym wyrokom sądów apelacyjnych, natomiast w modelu powojennym (po przywróceniu w latach 1995–1996) miała charakter nadzwyczajnego środka zaskarżenia przeciw orzeczeniom prawomocnym — stąd ujęcie pod ogólnym węzłem środków zaskarżenia.

Źródło: Ros. Ustawy sądowe z 1864; austr. StPO z 1873; Rozp. Prez. RP z 29 XI 1930 - KPC; Rozp. Prez. RP z 19 III 1928 - KPK

Pojęcia nadrzędne

środki zaskarżenia

Pojęcia powiązane

Kolekcja: środki zaskarżenia

Powiązania w innych słownikach

≈ kasacja (ustrój)

Otwórz w eksploratorze grafowym →