świadek niezdolny lub wyłączony od zeznań

niezdolność do zeznań · wyłączenie od składania zeznań · osoba niemogąca być świadkiem · zakaz przesłuchania w charakterze świadka

ang. witness incapable of or excluded from testifying

Reguła dopuszczalności dowodu z zeznań świadków określająca osoby, które ze względu na stan psychofizyczny (faktyczna niezdolność spostrzegania lub komunikowania) albo z mocy ustawy (np. obrońca co do okoliczności poznanych w związku z obroną, duchowny co do tajemnicy spowiedzi) nie mogą lub nie mogą być przesłuchane w charakterze świadka. Odróżniana od prawa odmowy zeznań, które pozostawia decyzję samej osobie.

— Katalog osób niezdolnych do zeznań lub bezwzględnie wyłączonych od ich składania różni się między kodyfikacjami zaborczymi (austr. StPO 1873; niem. StPO 1877; ros. Ustawy sądowe 1864) a polskimi KPK z 1928 r. i KPK z 1969 r. oraz KPC z 1930 i 1964 r. Konstrukcja właściwa zwłaszcza procesowi karnemu.

Źródło: austr. StPO 1873; niem. StPO 1877; ros. Ustawy sądowe 1864; KPK z 1928 r.; KPK z 1969 r.; posiłkowo KPC z 1930 r. i KPC z 1964 r.

Pojęcia nadrzędne

dowód z zeznań świadków

Pojęcia powiązane

Kolekcja: postępowanie dowodowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →