Osoba wezwana do złożenia zeznań o spostrzeżonych faktach istotnych dla sprawy, obowiązana stawić się i zeznawać prawdę. Ujęcie obejmuje rolę procesową świadka jako uczestnika postępowania; świadek jako osobowe źródło dowodu i jego zeznanie jako środek dowodowy należą do działu postępowania dowodowego.
— Niem. Zeuge, ros. свидетель/svidetel. Środek i źródło dowodowe wywodzone ze świadka opisano w dziale postępowania dowodowego (zob. related).
Źródło: KPC z 29 XI 1930 r.; KPC z 17 XI 1964 r. (dowód ze świadków); KPK z 19 III 1928 r.; KPK z 19 IV 1969 r.