zabezpieczenie dowodu

zabezpieczenie dowodów · zabezpieczenie środka dowodowego · uprzednie przeprowadzenie dowodu

ang. securing (preservation) of evidence

Beweissicherung (niemiecki)

Czynność polegająca na przeprowadzeniu lub utrwaleniu dowodu przed wszczęciem postępowania albo w jego toku, gdy zachodzi obawa, że jego przeprowadzenie stanie się później niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, albo gdy z innych przyczyn potrzebne jest stwierdzenie istniejącego stanu rzeczy. Służy nie zabezpieczeniu roszczenia majątkowego, lecz zachowaniu materiału dowodowego (np. zeznań świadka, stanu rzeczy w drodze oględzin) na przyszły proces. Zarządza je sąd na wniosek.

— Zabezpieczenie dowodu (Beweissicherung, selbständiges Beweisverfahren) regulowały: niem. procedura cywilna z 1877 r. (ZPO); austr. procedura cywilna z 1895 r.; ros. ustawa postępowania cywilnego z 1864 r. (обеспечение доказательств). W prawie polskim — w II RP w ramach regulacji dowodowej KPC z 1930 r. (nie prawa egzekucyjnego z 1932 r.), następnie KPC z 1964 r. (w ramach lub w związku z postępowaniem dowodowym). Niem. Beweissicherung.

Źródło: niem. procedura cywilna z 1877 r.; austr. procedura cywilna z 1895 r.; ros. ustawa postępowania cywilnego z 1864 r.; KPC z 1930 r. (regulacja dowodowa); KPC z 1964 r.

Pojęcia nadrzędne

postępowanie zabezpieczające

Pojęcia powiązane

Kolekcja: postępowanie cywilne

Otwórz w eksploratorze grafowym →