← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4documenta status civilis · Personenstandsurkunden
ang. evidence of civil status
— Środki dowodowe służące ustaleniu stanu cywilnego osoby — narodzin, małżeństwa, śmierci, pochodzenia, przysposobienia. Klasyczne rzymskie pojęcie probatio status — dowodzenie statusu osoby (status libertatis, civitatis, familiae); specyficzne środki: testes (świadkowie), instrumenta publica (dokumenty publiczne), consuetudo (zwyczajowe traktowanie). Klasyczna paremia possessio status — posiadanie stanu (np. stałe traktowanie jako dziecko ślubne) jako quasi-dowód. Pandektystyka — Beweis des Personenstands jako odrębna instytucja procesowa. Code civil ks. I tyt. II — Des actes de l'état civil (od 1804 r. — pierwszy pełny system rejestracji świeckiej w Europie). KCKP analogicznie. ABGB §§ 161-162 oraz Patent o aktach metrykalnych (Matrikenpatent Józefa II) z 20 II 1784 r. (parafialny rejestr o charakterze publicznym) i ustawa z 1870 r. (rejestracja świecka w Austrii). BGB §§ 1591 i nast. (w brzmieniu sprzed reformy KindRG z 1997 r., BGBl. 1997 I s. 2942) — Beweis der Abstammung; Personenstandsgesetz 1875 r. wprowadza świecką rejestrację w Niemczech. Polska: dekret z 25 IX 1945 r. — Prawo o aktach stanu cywilnego (świecka rejestracja od 1946 r.). Klasyczne kategorie dowodów stanu cywilnego: 1) odpisy aktów stanu cywilnego (akt urodzenia, małżeństwa, zgonu) — wyłączny dowód; 2) posiadanie stanu — possession d'état (dawniej art. 7 dekretu 1945); 3) akt znania — acte de notoriété, dowód oparty na zeznaniach świadków (gdy brak rejestru); 4) postanowienie sądu o stwierdzeniu treści aktu (gdy akt zaginął); 5) badanie genetyczne (DNA) — dla ustalenia/zaprzeczenia ojcostwa.
Źródło: Probatio status, possessio status (rzymskie); Code civil ks. I tyt. II (1804 r.); Matrikenpatent Józefa II z 20 II 1784 r.; Personenstandsgesetz 1875 r.; dekret z 25 IX 1945 r.
Kolekcja: prawo osobowe