← Prawo cywilne XIX i XX wieku

miejsce zamieszkania

domicilium · Wohnsitz

ang. place of residence

— Klasyczna konstrukcja subiektywno-obiektywna: corpus (faktyczny pobyt) + animus manendi (zamiar stałego przebywania). KC 1964 art. 25 — miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Istotne dla właściwości miejscowej sądów (KPC art. 27) i organów administracji. Odrębna konstrukcja od miejsca pobytu (faktyczny pobyt bez zamiaru stałości) i od zameldowania (akt administracyjny).

Źródło: BGB §§ 7-11; KC 1964 art. 25; KPC art. 27

Kolekcja: prawo osobowe

Odpowiedniki zewnętrzne: Q2641256 · 3849163

Otwórz w eksploratorze grafowym →