← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4petitio hereditatis
ang. hereditatis petitio
— Roszczenie spadkobiercy o wydanie spadku przeciwko osobie, która faktycznie objęła spadek (lub jego część) bez tytułu albo z tytułu wadliwego — klasyczna hereditatis petitio. Klasyczna rzymska skarga hereditatis petitio (D. 5.3) — actio in rem przysługująca heredowi przeciw pretendentowi (qui pro herede possidet) lub przeciw posiadaczowi rzeczy spadkowych pod jakimkolwiek tytułem. Klasyczne rzymskie kategorie pozwanych: 1) pro herede — uważający się za spadkobiercę; 2) pro possessore — bez powołania na tytuł; 3) iuris detentor — osoba władająca z innego tytułu. Klasyczne wymogi: 1) udowodnienie tytułu spadkobiercy (heres ex testamento lub ab intestato); 2) wykazanie posiadania rzeczy spadkowych przez pozwanego; 3) zachowanie terminu (długi termin praeskripcji). Klasyczna paremia hereditas spectat ad heredem — spadek przysługuje spadkobiercy. Pandektystyka — Erbschaftsanspruch (Hereditatis Petitio); odróżnienie od rei vindicatio konkretnej rzeczy ze spadku — szersza skarga obejmująca uniwersalność. Code civil art. 731 i n., pétition d'hérédité (jako kategoria orzecznicza). ABGB §§ 822-824 — Erbschaftsklage. BGB §§ 2018-2031 — Erbschaftsanspruch — szczególne roszczenie ochronne dla heres przeciw Erbschaftsbesitzer. KC art. 1029: § 1 — spadkobierca może żądać, żeby osoba, która włada spadkiem jako spadkobierca, lecz spadkobiercą nie jest, wydała mu spadek; § 2 — to samo dotyczy poszczególnych przedmiotów należących do spadku; § 3 — do roszczeń stosuje się odpowiednio przepisy o roszczeniach właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi rzeczy (art. 222-231 KC). Klasyczne odróżnienie: hereditatis petitio jest skargą przeciw temu, kto władał spadkiem JAKO SPADKOBIERCA; rei vindicatio (art. 222 § 1 KC) — przeciw każdemu posiadaczowi konkretnej rzeczy bez tytułu.
Źródło: Hereditatis petitio (rzymskie — D. 5.3); ABGB §§ 822-824; BGB §§ 2018-2031; KC art. 222-231, 1029; art. 118 KC.
Kolekcja: prawo spadkowe