← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4contractus rationis fiduciariae et depositi · Treuhand- und Depotverträge
ang. fiduciary account and deposit contracts
— Umowy, w których jedna strona przyjmuje rzecz lub środki pieniężne dla zabezpieczenia interesów stron stosunku podstawowego — wydanie depozytu zależy od ziszczenia się warunku lub wystąpienia oznaczonego zdarzenia. Klasyczny rzymski pierwowzór to depositum — umowa realna, w której depozytariusz przyjmuje cudzą rzecz do bezpłatnego przechowania z obowiązkiem zwrotu w stanie niepogorszonym. Code Napoléon art. 1915-1963 — dépôt jako umowa nazwana. ABGB §§ 957-970 — Verwahrung. BGB §§ 688-700 — Verwahrungsvertrag, klasyczna konstrukcja kontynentalna. KZ 1933 art. 532-545 — przechowanie. KC 1964 art. 835-845 — umowa przechowania jako podstawowa konstrukcja oraz art. 846-852 — odpowiedzialność hotelarzy za rzeczy gości. Powiernictwo i escrow — instytucje nowoczesne, w polskim prawie nieuregulowane jako umowy nazwane, kreowane swobodą umów. Powiernictwo (fiducia) ma jednak długą tradycję romanistyczną — fiducia cum amico (powiernicze przechowanie) i fiducia cum creditore (powiernicze zabezpieczenie); we współczesnym polskim prawie funkcjonuje przede wszystkim jako przewłaszczenie na zabezpieczenie. Depozyt sądowy regulowany w KC art. 467-470 jako szczególna instytucja postępowania zaspokajającego.
Źródło: Code Napoléon art. 1915-1963; ABGB §§ 957-970; BGB §§ 688-700; KZ 1933 art. 532-545; KC 1964 art. 467-470, 835-852
Kolekcja: część szczególna prawa zobowiązań