umowy bankowe i rozliczeniowe

Umowy o prowadzenie rachunków, przyjmowanie depozytów i wykonywanie rozliczeń bezgotówkowych oraz obsługę instrumentów płatniczych. Zagadnienia sporne dotyczą autoryzacji i bezpieczeństwa transakcji, odpowiedzialności banku za nieuprawnione operacje oraz standardu należytej staranności profesjonalnej.

— Umowy zawierane z udziałem banku jako profesjonalnego pośrednika finansowego, obsługujące przepływy pieniężne, depozyty, kredyty oraz rozliczenia. Pierwowzorem rzymskim jest depositum irregulare (depozyt nieprawidłowy, w którym depozytariusz nabywa własność rzeczy zamiennej z obowiązkiem zwrotu tantundem) — konstrukcja stosowana do operacji bankowych już w starożytności. Code civil pozostawia umowy bankowe w prawie handlowym (Code de commerce), nie regulując ich w samym kodeksie cywilnym. ABGB §§ 957-970 — Verwahrung (depozyt zwykły); operacje bankowe w prawie szczególnym (Bankwesengesetz). BGB nie ma kompleksowej regulacji umów bankowych — fragmentarycznie umieszcza pożyczkę (Darlehen, §§ 607 i nast. BGB w pierwotnym brzmieniu, RGBl. 1896 s. 195), umowy bankowe pozostają w prawie szczególnym. Kodeks handlowy z 1934 r. art. 533-541 wprowadził regulację rachunku bieżącego — pionierską na tle ówczesnych kodyfikacji europejskich. KC 1964 art. 725-733 reguluje umowę rachunku bankowego jako jedyną umowę bankową w samym kodeksie cywilnym; pozostałe umowy bankowe (kredyt, gwarancja bankowa, akredytywa) zostały umieszczone w ustawie Prawo bankowe (art. 69-79 — umowa kredytu, art. 81-84 — gwarancja bankowa, art. 85-86 — akredytywa). Charakterystyczne dla polskiego systemu: dualizm regulacji — KC reguluje pożyczkę i rachunek bankowy, PrBank reguluje pozostałe umowy bankowe.

Źródło: ABGB §§ 957-970; BGB §§ 607 i nast. (a.F., RGBl. 1896 s. 195); KH 1934 art. 533-541; KC 1964 art. 725-733

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia podrzędne

Pojęcia powiązane