← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4contractus finantiationis creditorum · Forderungsfinanzierungsverträge
ang. receivables financing contracts
— Umowy nowoczesne, których przedmiotem jest nabycie wierzytelności w celu ich finansowania lub przeniesienie ryzyka kredytowego. Kategoria ukształtowana w XX w. praktyką międzynarodowego obrotu handlowego — w polskim prawie cywilnym pozostaje w przeważającej mierze nienazwana, kreowana swobodą umów. Faktoring — umowa, w której faktor (najczęściej bank lub wyspecjalizowana instytucja finansowa) nabywa wierzytelności faktoranta wobec jego dłużników, świadcząc równocześnie usługi dodatkowe (prowadzenie ksiąg rozrachunkowych, monitoring, windykację). Konstrukcja oparta na cesji wierzytelności (KC art. 509-518) plus elementach umowy o świadczenie usług. Konwencja UNIDROIT z Ottawy o faktoringu międzynarodowym z 1988 r. (Polska niesygnatariusz). Rozróżnienie faktoring właściwy (faktor przejmuje ryzyko niewypłacalności dłużnika — sans recours) vs niewłaściwy (zachowane regresem do faktoranta — avec recours). Forfaiting — pokrewna konstrukcja, ale dotycząca długoterminowych wierzytelności eksportowych zabezpieczonych wekslem lub akredytywą, zawsze bez regresu.Sekurytyzacja — przeniesienie pakietu wierzytelności na specjalną spółkę celową (SPV), która emituje papiery wartościowe zabezpieczone tym pakietem. Cesja zabezpieczająca jako konstrukcja pomocnicza — uregulowana fragmentarycznie. Brak regulacji kodeksowej tych instytucji jest powszechny w europejskich kodyfikacjach — faktoring nie jest umową nazwaną w żadnym z głównych kodeksów cywilnych (Code civil, ABGB, BGB), funkcjonuje wyłącznie na zasadzie swobody umów.
Źródło: Konwencja UNIDROIT z Ottawy 1988 r. (faktoring); KC art. 509-518 (cesja); doktryna i praktyka międzynarodowego obrotu handlowego
Kolekcja: część szczególna prawa zobowiązań