umowy kredytowe i pożyczkowe

umowa kredytowa i pożyczkowa

ang. credit and loan contracts

Kontrakty finansowania kapitałem. Kredyt – profesjonalny reżim bankowy, oddanie środków do dyspozycji na cel i odpłatność (odsetki/prowizje); pożyczka – przeniesienie własności pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku z obowiązkiem zwrotu takiej samej ilości, odpłatna lub nieodpłatna.

— Klasyczna kategoria mutuum prawa rzymskiego — umowa, w której dający daje biorącemu rzecz oznaczoną co do gatunku (najczęściej pieniądze) z obowiązkiem zwrotu tantundem (tej samej ilości tej samej jakości). W rzymskiej dogmatyce mutuum było umową realną — zawiązanie wymagało wydania rzeczy. Code civil art. 1892-1904 — prêt de consommation, kontynuacja modelu rzymskiego z elementem realności. ABGB §§ 983-1001 — Darlehensvertrag, klasyczna umowa realna w wzorcu rzymskim. BGB §§ 607 i nast. (w pierwotnym brzmieniu, RGBl. 1896 s. 195) — Darlehen. KZ 1933 art. 430-440 — pożyczka jako umowa konsensualna w polskim modelu (KZ nie regulował odrębnie umowy kredytu bankowego). KC 1964 art. 720-724 — pożyczka jako konsensualna umowa polska, gdzie obowiązek wydania rzeczy ciąży na pożyczkodawcy z chwilą zawarcia umowy. Plus istotne polskie rozróżnienie: pożyczka (KC, każdy podmiot może udzielić, zarówno odpłatna jak i nieodpłatna) vs kredyt (wyłączna domena banków, zawsze odpłatny, z oznaczonym celem). Tego dualizmu nie znają inne kontynentalne kodyfikacje, które ujmują pożyczkę i kredyt w jednej regulacji kodeksowej.

Źródło: Code civil art. 1892-1904; ABGB §§ 983-1001; BGB §§ 607 i nast. (a.F., RGBl. 1896 s. 195); KZ 1933 art. 430-440; KC 1964 art. 720-724

Pojęcia nadrzędne

umowa

Pojęcia podrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: część szczególna prawa zobowiązań

Otwórz w eksploratorze grafowym →