ang. possession of lockpicks or other devices
— Czyn polegający na posiadaniu wytrychów lub innych przyrządów służących do otwierania zamków bez klucza, gdy ich posiadanie ma związek z działalnością przestępczą lub gdy okoliczności wskazują, że przyrządy mają być użyte do popełnienia przestępstwa. Konstrukcja stanowi typowe przestępstwo przygotowawcze — penalizacja sięga do etapu, w którym zaplanowane przestępstwo (zazwyczaj kradzież z włamaniem) nie zostało jeszcze popełnione, lecz sprawca dysponuje narzędziami do jego popełnienia. Kodeks karny z 1932 r. art. 271 — kto posiada wytrychy lub inne przyrządy służące do popełnienia przestępstwa albo wytwarza takie przyrządy lub nimi handluje, podlega karze więzienia do lat 3. Konstrukcja II RP wymagała wykazania związku posiadania z przyszłym przestępstwem — samo posiadanie wytrychu przez ślusarza zawodowego nie stanowiło czynu zabronionego. Praktyka międzywojenna obejmowała sprawy o handel wytrychami w środowisku zawodowych przestępców („skoczków" — sprawców kradzieży z włamaniem). Kodeks karny z 1969 r. art. 217 utrzymał konstrukcję — kto wbrew obowiązującym przepisom wyrabia, nabywa, posiada lub przekazuje wytrychy albo inne przyrządy mogące służyć do popełnienia przestępstwa, podlega karze pozbawienia wolności do 2 lat. PRL utrzymał konstrukcję, w praktyce stosowaną głównie wobec recydywistów. Sprawy z art. 217 d.k.k. były często łączone z innymi kwalifikacjami (paserstwo, kradzież z włamaniem) jako kumulatywna ochrona przed działalnością grup przestępczych. Kodeks karny z 1997 r. art. 129 — kto wytwarza, nabywa, zbywa, przewozi, przesyła, przechowuje, ukrywa lub przyjmuje pieniądze, dokumenty, urządzenia lub przyrządy specjalnie przeznaczone do popełnienia czynów określonych w art. 127, 128 lub 130 (zamach stanu, zamach na konstytucyjny organ, szpiegostwo) — to przepis specjalny dla przestępstw stanu. Klasyczne przygotowanie do kradzieży z włamaniem nie ma odrębnego typu w k.k. 1997 r. — kara zaczyna się od usiłowania (art. 13 k.k. w zbiegu z art. 279 k.k.). Posiadanie wytrychów per se zostało zdepenalizowane w 1997 r., chyba że stanowi przygotowanie do konkretnego, zindywidualizowanego przestępstwa. Kodeks wykroczeń art. 129 — kto wbrew obowiązującym przepisom wyrabia, nabywa lub przechowuje przyrządy specjalnie przeznaczone do popełnienia kradzieży, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Praktyka po 1997 r. ograniczona — przestępstwo przygotowawcze rzadko stanowi przedmiot odrębnego ścigania. Powiązane terminy: kradzież z włamaniem (art. 279 k.k.), narzędzie przestępstwa, przygotowanie (art. 16 k.k.), usiłowanie (art. 13 k.k.), recydywa (art. 64 k.k.). W okresie PRL art. 217 d.k.k. stosowany był przede wszystkim jako uzupełnienie kwalifikacji w sprawach kradzieży z włamaniem — kumulatywne ujęcie zwiększało wymierzaną karę. Specyfika lat 80.: liczne sprawy posiadania prymitywnych wytrychów wykonywanych w warunkach domowych (kąpieliami ślusarskimi z drutu) — w warunkach gospodarki niedoborowej zawodowi włamywacze rzadko korzystali z profesjonalnych narzędzi importowanych. Po 1997 r. dekryminalizacja samego posiadania wytrychów (z wyjątkiem przygotowania do konkretnego przestępstwa) zmieniła kazuistykę — większość spraw o posiadanie wytrychów dziś kończy się kwalifikacją wykroczeniową z art. 129 k.w. Aspekt zawodowy: wytrychy stanowią legalne narzędzie ślusarzy zamków, lokoutsów (specjalistów otwierających zamki samochodów), strażaków, ratowników medycznych — ich posiadanie w ramach uprawnień zawodowych nie rodzi odpowiedzialności karnej.
Kolekcja: Część szczególna Kodeksu karnego