Pojęcie z prawa karnego okresu II RP — sprawca, który popełnił przestępstwo pod wpływem trwałego nawyknienia kryminalnego. W KK 1932 — art. 84 § 2 i art. 39 (zaostrzenie kary); kategoria zniesiona w KK 1969. Pokrewna współczesnemu pojęciu recydywisty, lecz oparta na charakterystyce sprawcy, nie jego skazaniach.