Forma sprawstwa polegająca na kierowaniu wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę. Sprawca kierowniczy nie wykonuje znamion osobiście, lecz steruje wykonaniem — przez wydanie polecenia, planowanie, koordynację. Wprowadzone do polskiego prawa karnego przez KK 1969 (art. 16) i utrzymane w KK 1997 (art. 18 § 1).