← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

patron

opiekun aplikanta

ang. legal mentor

— Patron — adwokat, radca prawny, sędzia lub prokurator nadzorujący aplikanta w trakcie aplikacji — stanowi w polskim systemie kluczowy element formacji zawodowej. Tradycja patrona w polskim szkoleniu prawniczym sięga II RP — aplikanci adwokaccy odbywali aplikację u konkretnego adwokata (patrona), który osobiście odpowiadał za ich wykształcenie zawodowe. Model był adaptacją tradycji francuskiej i niemieckiej. PRL zachował instytucję patrona, choć w niektórych okresach (zwłaszcza lat 50.) ograniczał jej znaczenie na rzecz "kolektywnego" szkolenia. Po 1989 r. instytucja patrona została przywrócona w pełni. Aktualnie patron aplikanta adwokackiego, radcowskiego, notarialnego — adwokat, radca, notariusz z odpowiednim stażem (zwykle minimum 5 lat) — bierze odpowiedzialność za szkolenie aplikanta przez cały okres aplikacji. Obowiązki patrona: wprowadzenie aplikanta w praktykę zawodową, omówienie spraw, ocena postępów, podpisywanie dokumentów aplikacyjnych. W praktyce relacja patron-aplikant kształtuje istotnie tożsamość zawodową młodego prawnika — z czego wynika jej znaczenie kulturowe i instytucjonalne.

Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (część III); rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 25 X 1932 r. o aplikacji sądowej; ustawa z 26 V 1982 r. — Prawo o adwokaturze (Dz.U. nr 16 poz. 124 ze zm.)

Kolekcja: zawody prawnicze i samorządy zawodowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →