← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

L4

aplikant prokuratorski

ang. prosecutor trainee

Osoba odbywająca aplikację prokuratorską — etap przygotowawczy do egzaminu prokuratorskiego i objęcia stanowiska prokuratora.

— Aplikant prokuratorski — osoba odbywająca aplikację prokuratorską — stanowi szczebel przygotowawczy do zawodu prokuratora w polskim systemie. W II RP aplikacja prokuratorska była zbliżona do sądowej — zwykle łączna, z możliwością wyboru ścieżki po jej ukończeniu (rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — POSP, część II — o prokuraturze). PRL zachował model — aplikacja prowadzona przy prokuraturach wojewódzkich, kończona egzaminem prokuratorskim. Aplikant prokuratorski po pierwszym roku mógł wykonywać niektóre czynności pod nadzorem prokuratora przełożonego. Pomyślne zdanie egzaminu umożliwiało powołanie na stanowisko asesora prokuratorskiego (zob. odrębne hasło). W końcu XX w. — aplikacja prowadzona przy prokuraturach okręgowych (po reformie 1998 r.), z udziałem patrona — doświadczonego prokuratora odpowiedzialnego za szkolenie aplikanta.

Źródło: ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.); rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie aplikacji prokuratorskiej

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: prokuratura

Otwórz w eksploratorze grafowym →