← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

asesor prokuratorski

ang. assessor prosecutor

— Asesor prokuratorski — funkcja przejściowa między aplikacją prokuratorską a stanowiskiem prokuratora — pełnił w polskim systemie rolę szczebla pośredniego w karierze. W II RP asesor prokuratorski (analogicznie do asesora sądowego) wykonywał czynności prokuratorskie pod nadzorem prokuratora — z prawem prowadzenia samodzielnych spraw mniejszej wagi, oskarżania w prostszych sprawach przed sądami grodzkimi. Po zdaniu egzaminu prokuratorskiego (lub sędziowskiego) i okresie asesury — możliwość mianowania prokuratorem. PRL zachował model z modyfikacjami. III RP do 1999 r. kontynuowała instytucję — ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.) i kolejne nowelizacje przewidywały asesorat jako etap kariery. Asesor prokuratorski podlegał ocenie okresowej — pozytywna ocena umożliwiała powołanie na stanowisko prokuratora. W praktyce asesura trwała zwykle dwa lata.

Źródło: ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.); rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (część II rozdz. III)

Kolekcja: prokuratura

Otwórz w eksploratorze grafowym →