← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

asesor

ang. assessor

— Asesor — funkcja przejściowa w karierze prawniczej między aplikacją a stanowiskiem zawodowym (sędziego, prokuratora, notariusza) — pełniła w polskim XX w. rolę szczebla pośredniego o znaczeniu praktycznym. W II RP asesor wykonywał czynności pod nadzorem sędziego/prokuratora — w sądach grodzkich z prawem orzekania w drobnych sprawach (asesor sądowy), w prokuraturze z prawem prowadzenia prostszych spraw (asesor prokuratorski), w notariacie — pod nadzorem notariusza (asesor notarialny). Asesura trwała kilka lat — kończyła się egzaminem i mianowaniem. PRL zachował model — z ograniczeniami nadzoru partyjnego nad obsadą. III RP do 1999 r. utrzymała tradycyjny model asesora sądowego — wykonującego zadania sędziego pod nadzorem, z prawem orzekania w sądzie rejonowym po pierwszym roku asesury. Asesura kończyła się oceną przez kolegium sądu okręgowego i przedstawieniem kandydatury na sędziego.

Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (część III rozdz. III); ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.); rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 25 X 1932 r. o aplikacji sądowej i egzaminie sędziowskim (Dz.U. nr 95 poz. 825)

Kolekcja: zawody prawnicze i samorządy zawodowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →