← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

auskultant

kandydat sądowy

ang. judicial trainee

— Auskultant — historyczne stanowisko aplikanta-praktykanta sądowego w II RP — kierunek przygotowania do zawodu sędziowskiego lub adwokackiego po ukończeniu studiów prawniczych. Auskultant przebywał w sądzie, biorąc udział w czynnościach kancelaryjnych, asystował sędziom przy rozprawach, sporządzał projekty orzeczeń. Aplikacja auskultanta trwała kilka lat (zwykle dwa do czterech) i była zakończona egzaminem sędziowskim. Termin nawiązuje do austriackiej tradycji prawniczej (Auskultant — uczestnik aplikacji w c.k. monarchii austriackiej) — utrwalony szczególnie na ziemiach byłej Galicji. Po unifikacji 1928 r. termin "auskultant" stopniowo wypierany przez "aplikant sądowy" — choć w piśmiennictwie i praktyce galicyjskiej zachowywał się dłużej. W PRL pojęcie "auskultant" zniknęło z aktualnej terminologii — zastąpione przez "aplikant sądowy" w jednolitym systemie aplikacji prawniczych. III RP nie reaktywowała pojęcia. Hasło zachowuje wartość historyczną — istotną dla badania kadr sądowych II RP, zwłaszcza tych z byłej Galicji.

Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (część III rozdz. III); rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 25 X 1932 r. o aplikacji sądowej i egzaminie sędziowskim (Dz.U. nr 95 poz. 825)

Kolekcja: sądownictwo

Otwórz w eksploratorze grafowym →