← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L4ang. court official
— Urzędnik sądowy stanowi w polskim XX w. zawód ulegający kolejnym redefinicjom — od stosunkowo prestiżowej kariery urzędniczej II RP do współczesnego pracownika sądu o ograniczonej ścieżce awansu. W II RP "urzędnik sądowy" obejmował szeroki katalog stanowisk: sekretarzy, kancelistów, pisarzy hipotecznych, woźnych sądowych. Status regulowała ustawa z 17 II 1922 r. o państwowej służbie cywilnej (Dz.U. nr 21 poz. 164). Mianowanie odbywało się po egzaminie urzędniczym; kariera awansowała przez kolejne szczeble służby cywilnej. W PRL pozycja urzędnika sądowego ulegała pogorszeniu — niska płaca, ograniczone perspektywy awansu, silna fluktuacja kadrowa. Reformy końca XX w.: ustawa z 18 XII 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (Dz.U. nr 162 poz. 1125) wprowadziła odrębną pragmatykę zawodową, regulującą wymagania kwalifikacyjne, system wynagradzania, ścieżkę awansu — częściowe odbudowanie tradycji urzędniczej II RP.
Źródło: ustawa z 18 XII 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (Dz.U. nr 162 poz. 1125); historycznie: ustawa z 17 II 1922 r. o państwowej służbie cywilnej (Dz.U. nr 21 poz. 164); rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — POSP (część III rozdz. III); ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.)
Kolekcja: sądownictwo