← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L4referendarz sądowy
ang. judicial clerk
— Referendarz sądowy — urzędnik sądowy o samodzielnych kompetencjach orzeczniczych w sprawach niewymagających wyrokowania — został wprowadzony w polskim systemie ustawą z 18 XII 1998 r. o referendarzach sądowych (Dz.U. nr 162 poz. 1125), z mocą od 1 I 1999 r. Inspiracja niemiecka — Rechtspfleger jako urzędnik sądowy o ograniczonej władzy orzeczniczej, wykonujący czynności sądowe nieobejmujące rozstrzygania sporów. Klasyczne kompetencje referendarza w polskim systemie XX w.: wpisy do ksiąg wieczystych i Krajowego Rejestru Sądowego, nakazy zapłaty w postępowaniu upominawczym, postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku w sprawach nieskomplikowanych, klauzule wykonalności. Wprowadzenie referendarzy odciążyło sędziów od czynności rutynowych, kierując ich pracę na kompetencje orzecznicze sensu stricto. Status referendarza — pomiędzy urzędnikiem a sędzią — pozostawał przedmiotem dyskusji konstytucyjnoprawnej co do zakresu możliwych kompetencji (art. 175 Konstytucji RP zastrzega "wymiar sprawiedliwości" dla sądów).
Źródło: ustawa z 18 XII 1998 r. o referendarzach sądowych (Dz.U. nr 162 poz. 1125); art. 175 ust. 1 Konstytucji RP z 2 IV 1997 r. (zastrzeżenie wymiaru sprawiedliwości dla sądów)
Kolekcja: sądownictwo