← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

oficer sądowy

ang. court officer

— Oficer sądowy — historyczne stanowisko o korzeniach w prawie napoleońskim — w polskim XX w. funkcjonowało głównie na ziemiach byłej Kongresówki przed unifikacją. W praktyce oficer sądowy pełnił funkcję komornika (egzekutora orzeczeń) lub funkcjonariusza pomocniczego sądu (woźnego, gońca z uprawnieniami doręczeniowymi). Pojęcie "oficer sądowy" pojawia się w polskim piśmiennictwie i ustawodawstwie XIX w. (Kodeks Napoleona, ukaz o organizacji sądów Królestwa Polskiego z 1808 r.) — z biegiem czasu wypierane przez bardziej precyzyjne nazwy (komornik sądowy, woźny sądowy, sekretarz). Po unifikacji 1928 r. termin "oficer sądowy" praktycznie zniknął z polskiej terminologii — funkcje wykonawcze przejął komornik sądowy (prawo o ustroju sądów powszechnych z 6 II 1928 r. wraz z rozporządzeniem o komornikach), funkcje doręczeniowe — woźny lub poczta. W aktualnym ustawodawstwie pojęcie nie funkcjonuje. Hasło zachowuje wartość historyczną — istotną przy lekturze akt sprzed 1928 r. lub piśmiennictwa XIX-wiecznego.

Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (część III rozdz. III); pojęcie historyczne II RP

Kolekcja: sądownictwo

Otwórz w eksploratorze grafowym →