← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L4pisarz sądowy
ang. court recorder
— Protokolant — osoba sporządzająca protokół rozprawy lub posiedzenia — pełnił w polskim sądownictwie XX w. funkcję klasyczną, do niedawna rozumianą jako niemal niewymienialny element personelu rozprawy. Tradycyjnie protokolantem był urzędnik sądowy (sekretarz, aplikant), powoływany przez przewodniczącego z urzędu. W II RP — rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — POSP regulowało udział protokolanta na rozprawie. W k.p.c. z 27 XI 1932 r. i k.p.k. z 19 III 1928 r. — protokolant zapisywał przebieg czynności pisemnie, na podstawie dyktowania przewodniczącego lub własnej notatki sporządzanej w trakcie. W PRL praktyka pisemna protokolanta zachowała się — protokół był jedynym sformalizowanym dowodem przebiegu czynności sądowej. Reformy końca XX w. wprowadziły możliwość rejestracji elektronicznej, ale protokolant jako funkcja pozostawał obecny w sali sądowej.
Źródło: ustawa z 17 XI 1964 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43 poz. 296 ze zm.) (art. 157-160); ustawa z 6 VI 1997 r. — Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 89 poz. 555) (art. 144-148); rozporządzenie Prezydenta RP z 27 XI 1932 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 112 poz. 934); rozporządzenie Prezydenta RP z 19 III 1928 r. — Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 33 poz. 313)
Kolekcja: sądownictwo