← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L3rozprawa
ang. court hearing
— Rozprawa sądowa — podstawowa forma postępowania sądowego, w której strony przedstawiają swoje stanowiska, sąd przeprowadza dowody i wydaje orzeczenie. Charakteryzuje się jawnością (zasada konstytucyjna z wyjątkami), bezpośredniością (sąd zapoznaje się z dowodami osobiście) i kontradyktoryjnością (równe prawa stron). W II RP regulowana k.p.k. z 19 III 1928 r. (Dz.U. nr 33 poz. 313) i k.p.c. z 27 XI 1932 r. (Dz.U. nr 112 poz. 934). W PRL — k.p.c. z 17 XI 1964 r. (art. 210 i nast.) i k.p.k. z 19 IV 1969 r. (Dz.U. nr 13 poz. 96), zastąpione k.p.k. z 6 VI 1997 r. (art. 350 i nast.). Zasada jawności rozprawy sądowej w PRL była ograniczana w sprawach politycznie wrażliwych — rozprawy w sprawach o przestępstwa przeciwko państwu często prowadzono w trybie tajnym lub półjawnym, ze sztucznie reglamentowanym dostępem publiczności i prasy. Stan wojenny 1981-1983 wprowadził rozprawy w trybie doraźnym sądów wojskowych i powszechnych — z drastycznie skróconymi terminami i ograniczonym prawem do obrony.
Źródło: ustawa z 17 XI 1964 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43 poz. 296 ze zm.) (art. 210 i nast.); ustawa z 6 VI 1997 r. — Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 89 poz. 555) (art. 350 i nast.); rozporządzenie Prezydenta RP z 19 III 1928 r. — Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 33 poz. 313) (art. 218 i nast.); rozporządzenie Prezydenta RP z 27 XI 1932 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 112 poz. 934) (art. 229 i nast.)
Kolekcja: sądownictwo