← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

L4

koszty sądowe

opłaty sądowe

ang. court costs

Należności pobierane przez sąd w związku z postępowaniem — opłaty (stałe lub proporcjonalne do wartości przedmiotu sporu) i wydatki (rzeczywiste koszty postępowania). W polskim systemie XX w. regulowała je rozporządzenie Prezydenta RP z 27 X 1932 r. (II RP) oraz ustawa z 13 VI 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (PRL).

— Koszty sądowe — należności pobierane przez sąd w związku z postępowaniem — obejmują w polskim systemie dwie zasadnicze kategorie: opłaty (stałe lub proporcjonalne do wartości przedmiotu sporu) i wydatki (rzeczywiste koszty postępowania — wynagrodzenia biegłych, tłumaczy, koszty doręczeń, koszty noclegów świadków). Polska tradycja XX w. — ustawa z 13 VI 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 24 poz. 110). W II RP regulację stanowiło rozporządzenie Prezydenta RP z 27 X 1932 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 93 poz. 805). Funkcja kosztów sądowych w polskim systemie ma charakter dwojaki: fiskalny (zasilenie budżetu sądownictwa) oraz funkcjonalny (zniechęcenie do oczywiście bezzasadnych powództw). Zwolnienie od kosztów sądowych — instytucja gwarantująca dostęp do wymiaru sprawiedliwości osobom o niskich dochodach.

Źródło: ustawa z 13 VI 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 24 poz. 110); historycznie: rozporządzenie Prezydenta RP z 27 X 1932 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 93 poz. 805); art. 614-647 k.p.k. z 6 VI 1997 r. — koszty postępowania w sprawach karnych

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: sądownictwo

Otwórz w eksploratorze grafowym →