← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L4ang. court minutes
— Protokół sądowy — pisemny zapis przebiegu czynności procesowej — stanowi w polskim systemie podstawowy dowód co do przebiegu postępowania. Protokół sporządza protokolant pod kierunkiem przewodniczącego, w trakcie czynności (rozprawy, posiedzenia, oględzin). Treść protokołu obejmuje: oznaczenie sądu, datę i miejsce, skład sądu, oznaczenie stron, przebieg czynności (oświadczenia stron, wnioski, postanowienia, zeznania świadków, opinie biegłych), podpisy. Polska tradycja protokołowania pisemnego sięga II RP — k.p.c. z 27 XI 1932 r. (art. 252-256) i k.p.k. z 19 III 1928 r. (art. 168-176). W PRL — k.p.c. z 17 XI 1964 r. (art. 157-160) i k.p.k. z 19 IV 1969 r. zachowały klasyczny model pisemny. Reformy końca XX w. — k.p.k. z 6 VI 1997 r. (art. 143-148) i nowele k.p.c. — przewidują możliwość rejestracji elektronicznej rozprawy z synchronicznym protokołem pisemnym.
Źródło: ustawa z 17 XI 1964 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43 poz. 296 ze zm.) (art. 157-160); ustawa z 6 VI 1997 r. — Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 89 poz. 555) (art. 143-148); rozporządzenie Prezydenta RP z 27 XI 1932 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 112 poz. 934) (art. 252-256); rozporządzenie Prezydenta RP z 19 III 1928 r. — Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 33 poz. 313) (art. 168-176)
Kolekcja: sądownictwo