← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

biegły sądowy

ekspert sądowy

ang. court expert witness

— Biegły sądowy — specjalista w określonej dziedzinie wiedzy powoływany przez sąd dla wydania opinii — odgrywa w polskim postępowaniu kluczową rolę dowodową. W II RP instytucja regulowana k.p.c. z 27 XI 1932 r. i k.p.k. z 19 III 1928 r. — biegli powoływani byli ad hoc na potrzeby konkretnej sprawy, z list prowadzonych przez sądy okręgowe. W PRL — szczególnie po II wojnie — rozwinął się system biegłych stałych (sądowych) oraz biegłych ad hoc. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 24 I 1986 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych (Dz.U. nr 1 poz. 6) wprowadzało listy biegłych stałych przy sądach okręgowych — wpisani na listę składali ślubowanie i mieli ułatwiony dostęp do powołań. Biegłość obejmowała klasyczne dziedziny: medycynę sądową, psychiatrię, psychologię, kryminalistykę, geodezję, budownictwo, finanse, rachunkowość, językoznawstwo. Opinia biegłego stanowi dowód podlegający swobodnej ocenie sądu — w praktyce trudny do zakwestionowania bez kontropinii.

Źródło: rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 24 I 1986 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych (Dz.U. nr 1 poz. 6); art. 278 i nast. k.p.c. z 17 XI 1964 r.; art. 193-203 k.p.k. z 6 VI 1997 r.; historycznie: art. 270 i nast. k.p.c. z 27 XI 1932 r., art. 158-167 k.p.k. z 19 III 1928 r.

Kolekcja: sądownictwo

Otwórz w eksploratorze grafowym →