← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L4ang. court session police
— Policja sesyjna — uprawnienia sądu do utrzymania porządku na rozprawie i posiedzeniu — stanowi instrument zapewnienia powagi i sprawności postępowania. W polskim systemie regulowana k.p.c. (art. 49 k.p.c. — "porządek na rozprawie") i k.p.k. (art. 372 k.p.k. — "kierowanie rozprawą"). Przewodniczący ma prawo: wezwania osób zakłócających porządek do opuszczenia sali, nałożenia kary porządkowej (do określonej wysokości — obecnie do 3000 zł), w skrajnych przypadkach — usunięcia ze sali z asystą porządkową. Policja sesyjna obejmuje także uprawnienia wobec uczestników postępowania — pełnomocników, świadków, oskarżonych — w zakresie utrzymania niezbędnej dyscypliny rozprawy. W II RP policja sesyjna była praktykowana stosunkowo szeroko — sędziowie nakładali kary za nieodpowiednie zachowanie, niewłaściwy strój, używanie "obraźliwych słów". W PRL praktyka uległa modyfikacji — w sprawach politycznych stosowana zwłaszcza wobec adwokatów próbujących prowadzić aktywną obronę. III RP zachowała instytucję — w praktyce stosowaną oszczędnie, głównie wobec osób zakłócających porządek (publiczność).
Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (część III rozdz. I); ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.); ustawa z 17 XI 1964 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43 poz. 296 ze zm.) (art. 47⁵); ustawa z 6 VI 1997 r. — Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 89 poz. 555) (art. 372)
Kolekcja: sądownictwo