← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L4ang. courtroom
— Sala rozpraw — pomieszczenie wyznaczone do przeprowadzania rozpraw sądowych — pełni rolę zarówno funkcjonalną, jak i symboliczną. Polski standard sali rozpraw obejmuje stały układ miejsc: stół sędziowski na podwyższeniu (z miejscami dla składu — od jednego do trzech sędziów zawodowych plus dwóch ławników), miejsca dla protokolanta poniżej stołu sędziowskiego, miejsca stron (powód i pozwany — z lewej i prawej, w sprawach karnych — oskarżony za balustradą lub w "klatce" w sprawach poważniejszych), miejsca dla pełnomocników, ławę dla świadków (zwykle w boku sali), miejsca dla publiczności. W II RP sale rozpraw projektowano wedle wzorów państw zaborczych — z reprezentacyjną architekturą, godłem państwowym, krzyżem (do 1939 r.) lub orłem polskim. PRL usunęła krzyże z sal rozpraw, zastępując je orłem PRL (bez korony). III RP przywróciła krzyż w niektórych sądach (tradycja — choć formalnie konstytucyjnie kontrowersyjna z perspektywy świeckości państwa). Sala rozpraw to przestrzeń, w której abstrakcyjny "wymiar sprawiedliwości" przybiera kształt fizyczny — co czyni ją miejscem o silnym oddziaływaniu psychologicznym dla uczestników postępowania.
Źródło: Konstytucja RP z 2 IV 1997 r. (Dz.U. nr 78 poz. 483) (art. 45 ust. 2 — jawność rozprawy); rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 17 V 1928 r. — Regulamin ogólny dla sądów powszechnych
Kolekcja: sądownictwo