← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L4ang. circuit session
— Sesja wyjazdowa — rozprawa lub szereg rozpraw przeprowadzanych poza siedzibą sądu — stanowi praktykę o korzeniach historycznych. W II RP sędziowie sądów grodzkich i okręgowych odbywali sesje wyjazdowe w mniejszych miejscowościach — celem było zbliżenie sądu do obywatela, oszczędność czasu i kosztów stron. Praktyka funkcjonowała szczególnie na obszarach o rozległym okręgu sądowym i ograniczonej infrastrukturze komunikacyjnej. W PRL sesje wyjazdowe wykorzystywano także w celach propagandowych — rozprawy w zakładach pracy, w salach robotniczych, na terenach wsi (procesy "kułackie" lat 50.) miały oddziaływać "wychowawczo" na publiczność. W przypadku procesów politycznych okresu stalinowskiego sesja wyjazdowa do zakładu pracy oskarżonego stanowiła element dyscyplinujący środowisko pracy — wzmacniała efekt represyjny. III RP zachowała pojęcie sesji wyjazdowej, lecz w praktyce stosowane jest sporadycznie — głównie w sprawach z udziałem osób hospitalizowanych, niemogących stawić się w sądzie z powodów zdrowotnych, oraz w sprawach oględzin nieruchomości (sąd dokonuje czynności na miejscu). Pojęcie zachowuje znaczenie operacyjne, choć jego zakres zastosowania uległ wyraźnej redukcji.
Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (część I rozdz. II); ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.)
Kolekcja: sądownictwo