Modyfikacja struktury sądów, ich kompetencji, statusu sędziów lub procedury, podejmowana z pobudek ustrojowych, organizacyjnych albo politycznych. W XX w. polskie sądownictwo przeszło kilka takich reform: unifikację 1928 r. (rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — POSP), reformę 1950 r. (zniesienie sądów grodzkich, wprowadzenie sądów powiatowych i wojewódzkich), reformę 1975 r. (wprowadzenie sądów rejonowych w miejsce powiatowych), reformy okresu transformacji 1989-1990 (ustawa o KRS z 20 XII 1989 r., przywrócenie sądów apelacyjnych ustawą z 13 VII 1990 r.), powołanie NSA 1980 r., utworzenie TK 1985 r.
Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93); ustawa z 20 VII 1950 r. o zmianie POSP (Dz.U. nr 38 poz. 347); ustawa z 28 V 1975 r. o zmianie POSP (Dz.U. nr 16 poz. 92); ustawa z 13 VII 1990 r. o powołaniu sądów apelacyjnych oraz o zmianie POSP (Dz.U. nr 53 poz. 306)