← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

L4

repertorium

księga ewidencyjna

ang. court register

Księga ewidencyjna prowadzona przez sąd dla rejestrowania spraw określonego rodzaju (cywilnych, karnych, gospodarczych). Sygnatury akt opierają się na oznaczeniu repertorium i kolejnym numerze wpisu.

— Repertorium — księga ewidencyjna prowadzona przez sąd dla rejestrowania spraw określonego rodzaju — stanowi techniczny instrument zarządzania sprawami. Polska tradycja prowadzenia repertoriów sądowych sięga XIX w. — austriackie, niemieckie i rosyjskie modele biurowości sądowej zostały zunifikowane w II RP rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 17 V 1928 r. — Regulaminem ogólnym dla sądów powszechnych (Dz.U. nr 55 poz. 526). Klasyczne repertoria: C (sprawy cywilne), K (sprawy karne), Co (czynności cywilne), Ko (czynności karne), GZ (gospodarcze), Ns (nieprocesowe), Cps (cywilne pomocnicze). Każda sprawa otrzymuje sygnaturę składającą się z oznaczenia repertorium, numeru porządkowego, roku. Repertorium umożliwia statystykę spraw, kontrolę terminów, archiwizację. Zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z 12 XII 1956 r. wprowadziło zunifikowaną nomenklaturę repertoriów dla całego sądownictwa PRL.

Źródło: rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 17 V 1928 r. — Regulamin ogólny dla sądów powszechnych; zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z 12 XII 1956 r. (unifikacja nomenklatury)

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: sądownictwo

Otwórz w eksploratorze grafowym →