← Postępowanie sądowe XIX i XX wieku

L4

pełnomocnik substytucyjny

substytut · dalszy pełnomocnik · pełnomocnik ustanowiony w drodze substytucji

ang. substitute attorney

substitutus (łaciński)

Dalszy pełnomocnik ustanowiony przez pełnomocnika głównego na podstawie udzielonego mu umocowania do substytucji, działający w imieniu strony w granicach pełnomocnictwa pierwotnego. Substytucja dopuszczalna była, gdy wynikała z treści pełnomocnictwa lub z ustawy.

— Łac. substitutus; dopuszczalność i krąg osób mogących być substytutem wyznaczane przepisami danego okresu o pełnomocnictwie procesowym. Niem. Unterbevollmächtigter (instytucja pokrewna w ramach ZPO 1877).

Źródło: KPC z 29 XI 1930 r.; KPC z 17 XI 1964 r. (art. 91 pkt 3 — umocowanie do udzielenia dalszego pełnomocnictwa).

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: podmioty postępowania

Otwórz w eksploratorze grafowym →