Osoba umocowana do działania w postępowaniu w imieniu strony na podstawie pełnomocnictwa procesowego; pełnomocnikiem mógł być m.in. adwokat, a w określonym zakresie inne osoby wskazane ustawą.
— Niem. Prozessbevollmächtigter (§ 78 i nast. ZPO 1877). Krąg osób mogących być pełnomocnikiem wyznaczany ustawą danego okresu.
Źródło: KPC z 29 XI 1930 r.; KPC z 17 XI 1964 r. (art. 86–97)