przybicie

udzielenie przybicia · postanowienie o przybiciu

ang. knocking down (award of the auctioned object)

Zuschlag (niemiecki)

Akt zamykający przetarg, w którym organ egzekucyjny lub sąd stwierdza, że licytant oferujący najwyższą cenę wygrał licytację. W egzekucji z nieruchomości przybicie poprzedza przysądzenie własności i — po uprawomocnieniu oraz wykonaniu warunków licytacyjnych — uprawnia nabywcę do żądania przeniesienia własności.

— Przybicie (Zuschlag) jako rozstrzygnięcie przetargu znały: w egzekucji z NIERUCHOMOŚCI — niem. ustawa o przymusowej licytacji i zarządzie z 24 III 1897 r. (Zwangsversteigerungsgesetz, RGBl. 1897 s. 97, §§ 81 i nast.), przy czym według § 90 ZVG nabywca stawał się właścicielem nieruchomości już z chwilą Zuschlagu (bez odrębnego aktu przeniesienia własności); w egzekucji z RUCHOMOŚCI — niem. ZPO 1877 (m.in. § 817); austr. ordynacja egzekucyjna (EO) z 27 V 1896 r. (RGBl. Nr 79/1896); ros. ustawa z 1864 r. Odmiennie w prawie polskim — prawo o sądowem postępowaniu egzekucyjnem (rozp. Prez. RP z 27 X 1932 r., Dz.U. nr 93 poz. 803, cz. II KPC od 1933 r.) i KPC z 1964 r., gdzie przy nieruchomości przybicie i przysądzenie własności wyraźnie rozdzielono, a przybicie jedynie poprzedza przysądzenie. Niem. Zuschlag.

Źródło: niem. ustawa o przymusowej licytacji i zarządzie z 24 III 1897 r. (Zwangsversteigerungsgesetz, RGBl. 1897 s. 97, §§ 81 i nast.) — egzekucja z nieruchomości; niem. ZPO 1877 (m.in. § 817) — egzekucja z ruchomości; austr. ordynacja egzekucyjna (EO) z 27 V 1896 r. (RGBl. Nr 79/1896); ros. ustawa postępowania cywilnego z 1864 r.; prawo o sądowem postępowaniu egzekucyjnem (rozp. Prez. RP z 27 X 1932 r., Dz.U. nr 93 poz. 803, cz. II KPC od 1933 r.); KPC z 1964 r.

Pojęcia nadrzędne

czynności egzekucyjne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: postępowanie cywilne

Otwórz w eksploratorze grafowym →