← Postępowanie sądowe XIX i XX wieku

L3

sprzeciw od nakazu zapłaty (zarzuty)

zarzuty od nakazu zapłaty · sprzeciw od nakazu · zarzuty

ang. opposition to an order for payment (objections)

Einspruch / Widerspruch gegen den Zahlungsbefehl (niemiecki)

Środek zaskarżenia od nakazu zapłaty (a w procesie karnym - sprzeciw od nakazu karnego), którego skuteczne wniesienie pozbawia nakaz mocy lub wstrzymuje jego wykonalność i kieruje sprawę do rozpoznania na zasadach ogólnych; w postępowaniu nakazowym tradycyjnie określany jako zarzuty, w upominawczym jako sprzeciw.

— Instytucja postępowań nakazowego i upominawczego procesu cywilnego (niem. Widerspruch/Einspruch, Mahnverfahren, ZPO 1877; austr. ZPO 1895) - recypowana w KPC 1930 i KPC 1964 (zarzuty od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, sprzeciw w upominawczym). W procesie karnym odpowiada sprzeciw od nakazu karnego (StPO 1877): w II RP nakaz karny wprowadzał art. 31 przepisów wprowadzających KPK z 1928 r. (PWKPK), natomiast pierwotny KPK 1969 nie znał nakazu karnego — instytucję tę wprowadziła dopiero nowela z 17 VI 1988 r. (Dz.U. nr 20 poz. 135).

Źródło: Austr. ZPO z 1895; niem. ZPO z 1877; niem. StPO z 1877; Rozp. Prez. RP z 29 XI 1930 - KPC; Rozp. Prez. RP z 19 III 1928 - KPK (nakaz karny: art. 31 przepisów wprowadzających KPK - PWKPK 1928); KPC z 17 XI 1964; KPK z 19 IV 1969 (nakaz karny dopiero od noweli z 17 VI 1988 r., Dz.U. nr 20 poz. 135)

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: środki zaskarżenia

Otwórz w eksploratorze grafowym →